bg_contentbg_introbg_overviewmenu_hover

“Met dit gebouw maken we een statement”

Dijkstraat

Peter van Benthem voorzag in de afgelopen ruim 30 jaar honderden horecagelegenheden, tientallen openbare gebouwen en verschillende scholen van een passende look en feel. Nu tekent de Nijmeegse interieurontwerper (voor) het binnenhuisjasje van de nieuwe vmbo-locatie van het Citadel College. ‘Het blijft een kunst om te doen.’

Citadel 2 1

Peter van Benthem is letterlijk van meerdere markten thuis. De Nijmegenaar had ooit zijn eigen reclamebureau, werkt al jaren als interieurarchitect en speelt een meer dan verdienstelijk stukje gitaar. ‘Ik ben begonnen bij Frank Boeijen, heb gespeeld voor Margriet Eshuijs, Liesbeth List en Ramses Shaffy. Sinds twee jaar combineer ik mijn interieurwerk met mijn bestaan als vaste gitarist van Frank Boeijen. Die afwisseling van touren en creatief bezig zijn, is ideaal. Het houdt me scherp.’

Projectmatig
Dat creatief bezig zijn met interieurs heeft Peter altijd voor grote(re) opdrachtgevers gedaan. ‘Voordeel van projectmatig werken is dat je een doelgroep, een plan, een budget, kaders en dus meer structuur hebt dan bij particuliere klussen. Die professionaliteit spreekt me aan. Ik ben begonnen in de horeca, vooral cafés, door het hele land. Ook hier, in de stad. Verder heb ik in Nijmegen dingen gedaan voor het Radboud UMC, de Stadsschouwburg, de Vereeniging en de universiteit. In 1995 deed ik mijn eerste schoolklus, voor het Canisius College. Daarna volgden andere onderwijsorganisaties. Zo heb ik bijvoorbeeld voor het Maaswaal College de interieurs van de Veenseweg en Oosterweg ontworpen.’

Veel inspiratie
Mede die ervaring maakte dat Niek Schoot Peter uitnodigde om zijn interieurplannen voor de nieuwe vmbo-locatie te ontvouwen. Met succes, want hij kreeg de opdracht. ‘Wat dit project voor mij zo mooi maakt, is allereerst de ambitie van het Citadel College. Ruim 10 jaar geleden begonnen ze in een voormalige loods. En moet je zien waar ze nu staan. Grootse plannen worden écht gerealiseerd. Bovendien heeft Jo Jongen met zijn ontwerp de basis gelegd voor een gebouw dat door zijn organische vorm niet simpel is om in te richten. Dat geeft mij extra veel inspiratie.’

BMW i3
In aanloop naar het definitieve interieurontwerp wilde Peter eerst weten wie het Citadel College is. ‘Ik heb de Commissie Fraai, met daarin personeelsleden én leerlingen, gevraagd beelden te verzamelen die volgens hen de school typeren en associaties oproepen met het nieuwe gebouw. Al deze plaatjes – van auto’s en personen tot etenswaren en dieren – zijn op een Pinterest-pagina geplaatst en onderling besproken. Opvallend genoeg kozen leerlingen en personeelsleden hetzelfde beeld; de BMW i3. Duurzaam, niet te groot, klaar voor de toekomst, innovatief, zuinig in verbruik. BMW is een veilige auto, maar geen veilige keuze. Wat goed is, omdat ik ervoor wil waken om in concessies en compromissen te denken. Het gebouw maakt een statement, zowel binnen als naar buiten toe.’

Mondriaan-posters
Waar leden van de Commissie Fraai elkaar vonden in het imago van hun school, deden ze dat ook in het kleur- en materiaalgebruik voor de nieuwe vmbo-locatie. Peter: ‘Zeker na een bezoek aan een andere school was iedereen het over eens dat het gebouw een pure, lichte, vriendelijke en vooral volwassen uitstraling moet krijgen. Scholen hangen hun muren vaak vol met Mondriaan-posters en andere kleurige affiches, omdat ‘de leerlingen dat leuk vinden’. De kinderen in Fraai denken daar duidelijk anders over. Zij willen vooral een gebouw waar iedereen zich thuis voelt. Idee is om veel groene, natuurlijke materialen te gebruiken en in interieur- en kleurelementen verschillende tegenstellingen –hard/zacht, licht/donker, warm/koud – aan te brengen voor de nodige balans.’

Puzzelen
Tot de oplevering van het definitieve ontwerp is Peter, zoals hij zelf zegt, ‘druk aan het buffelen en puzzelen met vierkante meters’. ‘Het gebouw heeft nauwelijks hoeken, tafels staan per definitie scheef. Ik moet dus in vormen werken, van geijkte paden afstappen. Dat is alleen maar fijn. Waar ik ook werk, wat ik ook doe: ik begin altijd op nul. Juist dat is zo mooi aan dit vak. Het is geen kunst of zomaar een kunstje. Het blijft een kunst om te doen.’